میانه تابستان آغاز یک دوره از جشن های استانهای شمالی و البرزی است. که از 28 تیرماه هر سال آغاز می شود.
28 تیر ماه هر سال برابر با 26 نوروزماه تبری جشن بزرگی بنام جشن 26 عیدماه یا نوروزماه در مازندران مرکزی برگزار می شود.
در واقع این جشن در روز اول پنج روز کبیسه مازندرانی است و در سوم امرداد بطور رسمی سال 1521 تبری آغاز می شود. در 28 تیر ماه جشن بزرگی در بابل بویژه در کوهستانها و روستای لهر و شیخ موسی برگزار می شود و کشتی لوچو انجام می گیرد.
برخی این جشن را سالگرد کمان انداختن آرش کمانگیر از فراز کوههای البرز بسوی توران می دانند که تیر آرش به کمک ایزد باد به هزاران کیلومتر از نزدیکی دماوند تا میان رودان سیحون جیحون در آسیای میانه رساند!
این روزها همزمان است با جشن ده روزه بزرگی از زرتشتیان که از جشن تیرگان شروع می شود و ایزد باد هم در آن گرامی می شود و دستبند های رنگین کمانی ابر و باد بر دست خود می بندند.
مازندران، دیلمان، تالقان و گیلان تقویم مخصوصی دارند که هنوز بکار برده می شود و باستانی است و بسیار بهم مشابه است ماه هها نامهای متفاوت و به زبان پهلوی دارند.
تقویم گیل و دیلم از 17 امرداد با آغاز سال نو برگزار می شود. جشن بزرگ و زیبای آغاز سال نو دیلمیان را از دست ندهید! تلاش کنید حتما 17 امرداد در دیلمان باشید و آن جشن را ببینید.
گاهشماری های استانهای البرزی بر خلاف گاهشمار جلالی چون 6 ساعت آخر سال هر 4 سال یک بار محاسبه نمی شد مانند ماه های قمری با سرعت خیلی کمی در گردش بود. برای مثال نوروز مازندرانی در تیرماه قرار گرفته و تیر ماه مازندرانی در آبان قرار گرفته است که خود آن ماه نیز جشن بزرگی دارد!
شمالی ها به جای آنکه مانند امروز هر 4 سال یک روز به اسفند بیافزایند هر 120 سال یک ماه می افزودند و سال 13 ماهه می ساختند و آن یک ماه جشن عظیمی بوده و اینکه می گویند الهی 120 سال عمر کنی از این نوع گاهشماری ها ریشه گرفته است.
پس از یورش کمر شکن مغول که کمر ایران را هم شکست تمام منجمان ایرانی بویژه گاهشماران شمالی مردند دیگر این گاهشماری ها در گردش نبود و از آن موقع تا کنون ثابت شده ودست نخورده باقی مانده است. تنها پژوهشگر گرامی نصرالله هومند که آملی است گاهشماری تبری را می نویسد!
از صدا و سیمای استان های شمالی ایران درخواست می شود که دست از تقلید از شبکه های مرکزی بر دارند و کمی به آداب رسوم مردم شمال ایران بپردازند. واقعا شرمن آور است که صدا و سیمت های استانی فارسی صحبت می کنند و اصلا اهتمامی به احیای زبان و فرهنگ شمال ایران ندارند! نه به موسیقی شمال و نه به زبان ها و لهجه های زیبای شمال و نه به آیین های شمال می پردازند. بعد از این همه انتقادهای بی ثمر دیگر باید گفت این نوع تقلید شبکه های استانی از تهران شرم آور است!
قومیت های ایران باید همانند دوره اشکانیان مجلسی فرهنگی داشته باشند و خودشان سازمانهای فرهنگی خودشان از جمله صدا و سیما و آموزش و پرورش را نظارت و مدیرت کنند نه اینکه مرکز نشین هایی که هیچ اطلاعی از آداب و رسوم قومی ایران ندارند فرهنگ قومیتها را کنترل کنند و فارسی را بر زبان محلی تحمیل کنند! سرعت نابودی زبان های محلی به دست سیما سرسام آور است. اگر زبانهای محلی ایران نبود فارسی هم وجود نداشت و اگر از میان بروند هویت ایرانی و پشتوانه زبان فارسی از بین خواهد رفت!
باید این روند مرکزیت! و نابودی زبانهای محلی و خرده فرهنگ های ایرانی پایان پذیرد!
به امید آن روز
و با بیداری مسئولین آگاه و دلسوز همین استانها
بزودی زود ان شاءالله |
|
